Oto kilka sposobów, jak możesz pomóc dziecku zbadać i wyrazić silne emocje:

  • Poproś dziecko, aby opowiedziało ci, co czuje. Większość dzieci nie ma świadomości swoich uczuć i może im brakować słów do właściwego ich opisania. W związku z tym możesz spróbować zadać proste pytania zamknięte (na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie”) dotyczące uczuć: „Wydaje mi się, że czujesz się zraniony i chcesz wyrównać rachunki, czyż nie?”, „Czy jest ci trudno zatrzymać w środku swoją złość?”, „Gdy nie dostajesz tego, co byś chciał, czy czujesz się taki zły, że ledwo możesz to wytrzymać?”. Gdy odgadniesz uczucia dziecka, poczuje ono, że są one dla ciebie ważne. Dziecko odczuje również ulgę, bo zostanie zrozumiane.
  • Zaproponuj dziecku narysowanie emocji. Czy ma kolor? A może dźwięk?
  • Zapytaj dziecko, czy dostrzega jakieś sygnały płynące z ciała, gdy robi się bardzo zdenerwowane. Złość wyzwala reakcje fizjologiczne (uwalnia się adrenalina, zwiększa się tętno, przyspiesza oddech, naczynia krwionośne rozszerzają się itp.). Jeśli twoje dziecko opowie, jak zaciska pięści, jak czuje supeł w żołądku lub jego twarz robi się gorąca (takie są częste odpowiedzi), możecie wspólnie popracować nad rozpoznawaniem, kiedy dziecko zaczyna odczuwać złość, i znaleźć sposoby na uspokojenie się, zanim złość wymknie się spod kontroli. (Także dorośli czerpią korzyści z obserwowania informacji płynących z ciała).
  • Miej pod ręką plakat z buźkami przedstawiającymi różne emocje i odnoś się do niej, pytając dziecko: „Czy któraś z tych buziek przedstawia to, jak się czujesz?”.
  • Zastanów się nad akceptowalną formą radzenia sobie ze złością. Ćwicz te sposoby kiedy dziecko jest spokojne by mogło z nich skorzystać w chwili wzburzenia. Możesz pomóc swojemu dziecku wyrazić uczucia poprzez ruch – bieganie po podwórku, uderzanie w dmuchaną piłkę, udawanie, że jest drapieżnym dinozaurem, zabawa ciastoliną, tupanie nogami, zgniatanie niepotrzebnych kartek papieru.
  • Naucz dziecko techniki wolnego oddychania. Wolne, uważne oddychanie, które dziecko (lub dorosły) może zastosować w każdym momencie i w każdym miejscu, to jedna z najbardziej praktycznych umiejętności na świecie. ćwicz spokojny oddech, licząc wolno do czterech przy każdym wdechu i każdym wydechu. Zrób tak kilka razy. Starsze dziecko można nauczyć mierzenia sobie pulsu, by zobaczyło, jak wolne oddychanie zwalnia rytm serca. To ekscytujące i inspirujące odkrycie!
  • Korzystaj z książek i ilustracji, aby zainicjować rozmowę o złości oraz innych emocjach. świetne książki o uczuciach to „Bombaloo” Rachel Vail i „The Way I Feel” (Dlaczego tak się czuję) Janan Cain (Z polskich polecamy „W moim sercu”).
  • Pozwól dziecku mieć ostatnie słowo. Zaprzeczanie dziecięcym uczuciom nie jest pomocne; pozwól uczuciom dziecka przychodzić i odchodzić, a gdy się uspokoi, skup się na nauczeniu go umiejętności znajdowania rozwiązań.

Źródło:

 „Pozytywna Dyscyplina dla przedszkolaków” Jane Nelsen i in.